Current track

Title

Artist

Current show

Xclusif Live

00:00 06:00

Current show

Xclusif Live

00:00 06:00


Hoe proeven de armen van octopussen wat ze vastnemen?

Written by on 29 oktober 2020

Het team probeerde te achterhalen hoe de receptoren in staat zijn chemische stoffen waar te nemen en signalen te vinden in wat ze aanraken, wat de arm helpt keuzes te maken. 

De armen van octopussen zijn bijzonder en complex. Zowat twee derde van de zenuwcellen van een octopus zitten in zijn armen. Omdat de armen gedeeltelijk onafhankelijk van de hersenen functioneren, kan een arm die los is gekomen van het lichaam, zich nog steeds uitstrekken naar voorwerpen, ze identificeren en vastgrijpen. 

Het team begon dit deel van het onderzoek door te identificeren welke cellen in de zuignappen de chemische stoffen daadwerkelijk waarnemen. Nadat ze die chemische en tastreceptoren geïsoleerd en gekloond hadden, brachten ze die in in kikkereieren en menselijke cellen. Aangezien er niets bestaat in menselijke of kikkercellen als deze receptoren, werken de cellen in essentie als gesloten vaten waarin de receptoren bestudeerd kunnen worden. 

De onderzoekers stelden de cellen dan bloot aan moleculen zoals extracten van de prooien van octopussen en andere zaken waarvan ze wisten dat de receptoren erop reageren. Een aantal van die proefstoffen waren oplosbaar in water, zoals zouten, suikers en aminozuren, andere stoffen losten niet goed op en die worden doorgaans niet beschouwd als interessant voor dieren die in het water leven. Tot de verrassing van de onderzoekers reageerden de receptoren enkel op de slecht oplosbare moleculen. 

De onderzoekers keerden vervolgens terug naar de octopussen in hun laboratorium om na te gaan of die ook reageerden op die moleculen. Dat deden ze door die extracten op de bodem van de aquaria aan te brengen. Ze ontdekten dat de enige geurstoffen waarop de receptoren van de octopussen reageerden, een niet-oplosbare klasse waren van organische chemicaliën die bekend staan als terpenoïde of isoprenoïde moleculen, waarvan cholesterol een voorbeeld is.

“De octopus reageerde hevig enkel op het stuk van de bodem waarin de molecule zat”, zei Bellono. Daardoor kwamen de onderzoekers tot de conclusie dat de receptoren die ze geïdentificeerd hadden, dit soort van moleculen opvangen en de octopus helpen een onderscheid te maken tussen wat hij aanraakt. “Met het semi-autonoom zenuwstelsel kan hij snel een beslissing nemen ‘Trek ik samen en grijp ik deze krab of blijf ik zoeken?’.”

Hoewel de studie een moleculaire verklaring geeft voor de tast-smaak-gewaarwording bij octopussen dankzij hun chemotactiele receptoren, zeggen de onderzoekers dat er nog verder onderzoek nodig is. Er is immers nog een groot aantal onbekende natuurlijke bestanddelen die de receptoren ook zouden kunnen stimuleren. 

“We proberen nu te kijken naar andere natuurlijke moleculen die deze dieren zouden kunnen waarnemen”, zei Bellono.