Current track

Title

Artist

Current show

Xclusif Live

00:00 06:00

Current show

Xclusif Live

00:00 06:00


Mensen uit Bronstijd bewaarden menselijke beenderen gedurende verschillende generaties

Written by on 2 september 2020

Bij röntgen-microtomografie gebruikt men röntgenstralen om dwarsdoorsneden van een fysiek object te maken zonder het oorspronkelijke object te vernietigen. Met die dwarsdoorsneden kan men dan vervolgens een virtueel model in zeer hoge resolutie maken van het object. 

“Uit de micro-CT-scans bleek dat de beenderen afkomstig waren van lichamen die dezelfde behandelingen hadden ondergaan die we al kennen voor menselijke stoffelijke resten uit de Bronstijd in het algemeen”, zei doctor Booth. “Sommige lichamen waren gecremeerd voor ze in stukken werden opgedeeld, sommige beenderen werden opgegraven na een begrafenis en sommige andere werden ontvleesd door ze te laten ontbinden op de grond.” 

“Dat doet ons vermoeden dat er geen vast protocol was voor de behandeling van lichamen waarvan men de resten wilde bijhouden en de beslissingen en riten die leiden tot het bijhouden van hun overblijfselen, werden achteraf genomen”, zo zei hij. 

Er zijn al aanwijzingen voor het feit dat mensen die in Groot-Brittannië leefden in de Bronstijd, verschillende begrafenisriten toepasten, onder meer primaire begrafenis – een eerste begrafenis na het overlijden -, excarnatie – het ontvlezen van de beenderen -, crematie en mummificering. Het nieuwe onderzoek maakt duidelijk dat men niet enkel in een funeraire context geconfronteerd werd met de doden, maar dat menselijke resten regelmatig bijgehouden werden en circuleerden onder de levenden. 

Volgens de onderzoekers vertellen de bevindingen van de studie ons iets over hoe de gemeenschappen in de Bronstijd in Groot-Brittannië een beroep deden op hun geheugen en het verleden om hun eigen sociale identiteit te creëren. 

In tegenstelling tot ons ontzag voor de relikwieën van heiligen, lijken de mensen uit de Bronstijd zich niet bezig gehouden te hebben met zeer oude menselijke resten en het verre verleden van hun voorouders, maar waren ze bekommerd om de resten van mensen die ze zich zelf herinnerden, zo zeggen de onderzoekers.  

“Deze studie benadrukt echt hoe vreemd het verre verleden is, en het feit dat het misschien niet te bevatten is vanuit een hedendaags perspectief. Het lijkt erop dat de kracht van deze menselijke resten lag in de manier waarop ze verwijzen naar tastbare relaties tussen mensen in deze gemeenschappen en dat ze niet gezien werden als een manier om mensen te verbinden met een ver, mythisch verleden”, zei Booth. 

De studie van Thomas Booth en Joanna Brück is gepubliceerd in Antiquity. Dit artikel is gebaseerd op een persbericht van de University of Bristol.